http://www.zapparch.nl
2002-2004

De getoonde ontwerpen zijn architectonische vingeroefeningen om te ontsnappen aan het, in de praktijk zeer beproefde en daardoor bijna onvermijdelijke, stramien van 5.4 - 1.8 - 5.4m waarop veel kantoorgebouwen worden uitgelegd.


]]>
2003

Brug der Zuchten
Prijsvraag
Winfried van Zeeland

Een derde brug over de Maas. Een bebouwde brug.
Voor de hoeren van Rotterdam. En voor alle andere Rotterdammers. Een brug aan weerzijden bebouwd met huizen. Een brug zie op zichzelf staat en tegelijkertijd een verbinding legt. Een attractie die leeft. Prostituees op straat, achter de ramen en in clubs. In het hart van de stad. Een veilige plek met woningen, kroegen en winkels. Niet alleen voor de klanten van de ‘dames’. Een pontefuckio. <
]]>
2000

Ontwerp voor een School / VMBO Zwolle (prijsvraag)
20.000 m2 bvo
Winfried van Zeeland met: Sjors Bofort, Hans Probent

Leren betekent: kijken naar de wereld om je heen en kijken naar jezelf, respectievelijk een extroverte en een introverte bezigheid.

Dit komt in het ontwerp tot uitdrukking door 3 gesloten volumes, die spiraalsgewijs in elkaar zijn gedraaid rond een grote centrale ruimte, de aula. Tussen deze 3 - vrij van elkaar bewegende - gesloten volumes (met daarin de introverte programmaonderdelen) ontstaan automatisch 3 open ruimten, waarin de extroverte programmaonderdelen van de school zijn ondergebracht. Hierdoor ontstaan 6 specifieke leerwegen die afzonderlijk van elkaar doorlopen kunnen worden als een echt studielandschap. De school kan gezien worden als een mengvorm van laboratorium, universiteit en werkplaats.
De extroverte functies zijn: INSPIRATIE (bibliotheek), PRESENTATIE (collegezalen, computerruimten, theorie- en werkgroeplokalen) en ALGEMEEN (entree, kantine, sport, videotafels, kantoren, docentenkamers, tuinen).
De introverte functies zijn: PRODUCTIE (beroeps- en praktijkgerichte ruimten), CONCENTRATIE
(individuele leercellen) en REFLECTIE (meditatie, filosofie). <

]]>
2000

New Opera House Oslo
Prijsvraag Gemeente Oslo
40.000 m2 bvo
Winfried van Zeeland met: Michel Roels, Reonald Westerdijk, Sebastiaan Hermans
(i.s.m. Bureau Bouwkunde Amsterdam)

In dit project zijn twee essentiële aspecten van een opera(gebouw) letterlijk zichtbaar gemaakt, die in alle andere bestaande opera’s voor het publiek en de stad onzichtbaar / bedekt / verhuld blijven.
De ‘chemie’ tussen de (grote) zaal en het toneel. De zaal waar mensen bij elkaar komen om voor een korte periode in een andere wereld te stappen; het toneel, waar acteurs, musici, ontwerpers en technici er alles aan doen om die andere wereld te scheppen (en te laten leven).
Maar ook: de zaal waar het publiek de schijn van het harmonieuze samen(leven) acteert en het toneel waar het publiek op metaforische wijze een spiegel van de harde werkelijkheid wordt voorgehouden.
De ruimten waar de opera / ballet wordt voorbereid en geproduceerd: kantoren, ateliers, oefenruimten en artiestenruimten. Deze ruimten, waar de opera daadwerkelijk wordt gemaakt, nemen 85% van het totale programma in beslag maar zijn bij bestaande operagebouwen altijd aan het zicht onttrokken.
Bovenstaande twee doelstellingen zijn bereikt door een architectonische scheiding te maken tussen de zalen en tonelen (de opvoering) enerzijds en de ruimten waar de opera wordt geproduceerd en voorbereid anderzijds .<
]]>
2007

Ontwerp voor een nieuwe pier in Scheveningen (Tweede Prijs)
Prijsvraag (uitgeschreven door de gemeente Den Haag)

De Pier (elke goede pier) vormt op een kunstmatige manier het verlengde van het land, waarbij de bezoekers worden uitgedaagd door wind en water, en de zee op haar beurt wordt uitgedaagd door de vormgeving en constructie van de pier zelf en de – in zekere zin - zeevreemde attracties die zich op de Pier bevinden.

Dit ontwerp;
plaatst de pier weer op de oorspronkelijke plek namelijk in het verlengde van de badhuisweg en de as van het Kurhaus;
Gaat uit van een 2250m lange pier en wordt daarmee de langste pier van de wereld;
Maakt gebruik van ‘klassieke’ elementen zoals veel dunne en hoge pilonen die de pier dragen;
Voegt eigentijdse elementen toe zoals energiewinning dmv golfslag en wind en een opwindende dekconstructie;
Plaatst de architectonische- en constructieve vormgeving van de Pier weer op de voorgrond in plaats van de commercie.

In veel opzichten is dit ontwerp ontstaan als kritiek op de bestaande pier.

De Pier ademt de sfeer uit van de 19e eeuw met de technieken van de toekomst.

Stedenbouwkundig
De optredens en verblijven van beroemdheden als Maria Callas en The Rolling Stones hebben het Kurhaus in het verleden gemaakt tot de meest internationale plek van Nederland. Die plek kan weer veroverd worden.
Door de Pier weer in de as van het Kurhaus te plaatsen neemt deze haar centrale rol in het gebied weer in; enerzijds de koppeling tussen zee en stad (continuïteit) en anderzijds de overgang tussen ‘voor’ en ‘achter’ (discontinuïteit).

Bezoekers
De bezoekers van de Pier komen om onderdeel te worden/zijn van het weidse perspectief van de zee en te genieten van de elementen. Daarnaast komen bezoekers om te flaneren, zien en gezien te worden. In de wind staan, of juist uit de wind zitten.

Wind en Water
Door de oriëntatie van de Pier ten opzichte van de heersende windrichtingen is de Pier uitermate geschikt om gebruik te maken van windenergie. Hiertoe zijn tussendekse windturbines opgenomen.
Daarnaast is het, door de grote lengte van de Pier, mogelijk gebruik te maken van kinetische energie uit de golfslag van de zee. Hiertoe zijn aan de onderzijde van alle pilonen drijvende en verzwaarde geëxpandeerde polystyreenelementen (inclusief polyurethaancoating) aangebracht die - verticaal - om de pilonen kunnen schuiven en op deze manier de beweging van de golven omzetten in kinetische energie die wordt afgegeven aan hydraulische pompen.

Vormgeving en constructie
Deze twee zijn letterlijk en figuurlijk onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Een Pier is geen boorplatform maar opgebouwd uit een ranke constructie.
Het begin (een vergroot Kurhausterras van waar roltrappen de bezoekers op de pier brengen) en het eind (een ‘walkover’ en een groot vooruitgeschoven terras met restaurant) vormen de beëindigingen van de Pier.

Attracties/programma
De wandelpromenade is zo vormgegeven dat er ruimten ontstaan tussendeks. Ruimte voor winkeltjes, attracties e.d.
Het programma is dus niet op het dek aanwezig maar onderdeel van het dek zelf.
Door de vormgeving van het dek ontstaan tevens beschutte plekken.
Om het eind van de Pier ook snel te kunnen bereiken is een shuttle aangelegd die via het vlakke gedeelte van de Pier de bezoekers in enkele minuten naar het uiterste puntje van de Pier brengt.
Aan de voet van de Pier is, in zee, het nieuwe en enige openluchtzwembad van Den Haag gelegen, te bereiken vanaf zowel het strand als de Pier.

Uiteindelijk is de Pier zelf de attractie.


]]>
2007-2008

Tijdelijke huisvesting RIVM te Bilthoven
1800 m2 bvo
Winfried van Zeeland met: Ronny van Bakel, Paul van der Vlis


Om bestaande (tijdelijke) huisvesting te kunnen verwijderen en andere verhuisbewegingen de komende jaren op te kunnen vangen is in 2004 begonnen met het plaatsen van de tijdelijke huisvesting G18 op het terrein van het RIVM. Deze is onderdeel van een structurele opvang van verhuisbewegingen op de ‘site’.
Het gaat hier om een bestaand IDF-bouwstysteem (Industrieel, Demontabel en Flexibel).
Kortom, kant en klare units.
In navolging hiervan is behoefte aan meer tijdelijke huisvesting.
Daartoe is een stedenbouwkundige opzet gemaakt, die uitgaat van het parallel kopiëren van het volume van G18 door middel van twee volumes (G19 en G20).
Hierdoor ontstaat een ensemble dat op stedenbouwkundig niveau op twee manieren kan worden opgevat:
- drie identieke zelfstandige gebouwen;
- een volume met daarin twee uitsneden.

Inzet van dit ontwerp is om met name de tweede zienswijze sterker tot uitdrukking te brengen. Aan de standaard units is verder geen architectonische eer te behalen hoewel de interne lay-out van de huisvesting is geoptimaliseerd.
Vandaar dat is gekozen om de juist de ruimte TUSSEN de gebouwen vorm te geven. Deze ruimte het karakter van een binnenruimte te geven.

Het uiteindelijke doel is het versterken van het idee van de binnenruimten tussen de drie volumes; het niks vorm te geven. Je te richten op alles behalve de gebouwde volumes.

(Dit project is door mij ontworpen als architect bij de Rijksgebouwendienst).]]>
2005

Gerechtsgebouw regio Eindhoven sector kanton
4000 m2 bvo
Winfried van Zeeland met: Olaf Gerson, Ronny van Bakel
fotografie: Rob 't Hart, Joep Jacobs, Winfried van Zeeland

Heavy & Light

Om het voormalige stadhuis van Eindhoven, ontworpen door Jan van der Laan in 1952, te verbouwen tot Gerechtsgebouw was een aantal ingrepen noodzakelijk.
Enerzijds de behoefte om ruimten transparanter te maken; anderzijds de behoefte om een zeker gewicht mee te geven aan de ingrepen, gelet op de aard van het bestaande gebouw (een mengvorm van Bossche School en romaans eclecticisme) en de aard van de nieuw te huisvesten organisatie. Licht en zwaar.
Daarnaast de toepassing van kleur. Alleen in de zittingzalen is kleur toegepast. Elke afzonderlijke zaal is omgeven door een wandbekleding (in een specifieke kleur) die tegelijk zwaar en transparant is. Een theatrale ruimte.
In de overige ruimten van het gebouw is gekozen voor de kleuren zwart-wit en grijs.

(Dit project is door mij ontworpen als architect bij de Rijksgebouwendienst).]]>
2005

Rijkswaterstaat wegendistrict Hengelo
1000 m2 bvo
Winfried van Zeeland met: Bert Albers, Michel Roels
fotografie: Rob 't Hart

Als dit gebouw zou kunnen spreken zou het tegen de toeschouwer zeggen: ‘Kijk niet naar mij; Kijk naar datgene waar ik naar kijk’.
Dit is de essentie van het ontwerp voor de nieuwe huisvesting van Rijkswaterstaat ‘Dienstkring wegen’ te Hengelo.

Het meest in het oog springende van de voorgenomen locatie voor dit kantoorgebouw is de omgeving. Landschappelijke elementen zoals vrijstaande bomen en een groene open wei omkaderd door boomwallen zijn bepalend voor de kwaliteit van deze plek. Om deze kwaliteit te waarborgen is het zaak een ontwerp te maken dat deze landschappelijke elementen respecteert. Dit impliceert een gebouw dat door haar aanwezigheid niet de nadruk legt op zichzelf maar op datgene waar ze zich bevindt: de omgeving. Kortom een terughoudend en eenvoudig bouwvolume.

(Dit project is door mij ontworpen als architect bij de Rijksgebouwendienst).]]>
2004

Nederlands Vaccin Instituut Bilthoven
2000 m2 bvo
Winfried van Zeeland en Ruud ten Hove

In deze proeffabriek van het NVI, ruimtelijk onderdeel van de antonie van Leeuwenhoeksite in Bilthoven, vindt de ontwikkeling en productie plaats van nieuwe vaccins.
In productiegebouwen van het NVI worden de vaccins voor het Rijksvaccinatieprogramma geproduceerd. Dit gebeurt onder zg. GMP-condities (Good Manifacturing Practice ) en op een manier die de veiligheid van de omgeving garandeert. Dit stelt hoge bouwkundige eisen aan de productiegebouwen en werkwijzen. Voor de ontwikkeling van nieuwe soorten vaccins moest tot op heden de gewone vaccinproductie tijdelijk worden stilgelegd. De ontwikkeling en productie van nieuwe vaccins kunnen nu in de nieuwe proeffabriek plaatsvinden. Dit maakt het stilleggen van de gewone productie overbodig en versnelt het ontwikkelingsproces. Deze proeffabriek is een zg. BSL-3 (BioSafety Level 3)gebouw. De BSL-indeling is een maat voor het inperkingniveau van micro-organismen.

(Dit project is door mij ontworpen als architect bij de Rijksgebouwendienst).]]>
oplevering mrt. 2008

Steunpunt Rijkswaterstaat Andelst-Zetten (gemeente Overbetuwe)
1200m2 bvo / 7000 m2 terrein
Winfried van Zeeland met: Bert Albers, Michel Roels
Fotografie: Thea van den Heuvel

Nominatie Nationale Staalprijs 2010.
zie ook: http://www.bouwenmetstaal.nl

Langs de A15 wordt een nieuw steunpunt voor Rijkswaterstaat gebouwd.
Het programma bestaat uit opslagruimten voor oa. 1000 ton zout, rijdend materieel en een weegstation voor de KLPD.
Het concept bestaat uit het maken van een groot dak, waaronder alle functies zijn gegroepeerd.
Dit concept biedt de gebruiker (ook in de toekomst) een grote mate van flexibiliteit en is in architectonische zin een eenvoudige manier om een krachtig en helder statement te maken: Opgeruimd staat netjes.
Een station, zoals een tankstation.
Het zou een model kunnen zijn voor landelijke uniformiteit.



(Dit project is door mij ontworpen als architect bij de Rijksgebouwendienst).]]>
oplevering 2009

Microbiologisch Diagnostisch Laboratorium (MDL)
Bilthoven
1500 m2 bvo
Winfried van Zeeland met: Michel Roels, Ana Arranz-Irigoyen, Paul van der Vlis

Het initiatief voor de bouw van dit laboratorium MBL (Maximum Bio Safety Laboratory) op het terrein van het RIVM te Bilthoven is genomen naar aanleiding van 9/11. Een laboratorium waar, naast diagnostisch onderzoek naar TB en polio, virussen en bacteriën kunnen worden onderzocht onder BSL-4 condities.
Twee thema’s zijn van groot belang en architectonisch uitgewerkt: Onderzoek en veiligheid.

Onderzoek: een vooruitstrevende bezigheid
Dit betekent voor het beeld: Modern: een vooruitstrevende bezigheid vraagt om een moderne uitstraling; Uitgesproken: een andere functie heeft een ander beeld; Abstract: gelijkwaardigheid van de gevel rondom.

Veiligheid: een fort voor het slechte (virussen en bacteriën) en een filter voor het goede (mens).
Dit betekent voor het beeld; Solide: idee van een fort; Monoliet: idee van een fort; Neutraal: niet afleesbaar wat waar zit ; Eenvoud: in hoofdvorm; Strak: in hoofdvorm; Robuust: gevoel dat je binnen en buiten beschermd bent.

De gevel bestaat uit prefab betonpanelen waarvan een deel een DNA-motief krijgt.

(Dit project is door mij ontworpen als architect bij de Rijksgebouwendienst).]]>
'De Kleine Kamer'

2006

250 m2 bvo
Winfried van Zeeland met: Maarten Meester
Fotografie: Levien Willemse en Winfried van Zeeland


Na uitgebreide locatiestudies voor een kinderdagverblijf binnen het complex van de Tweede de Kamer werd eind 2005 duidelijk dat de 7e en 8e etage van de perstoren hiervoor het meest geschikt waren.
De 7e etage bevat het overgrote deel van het gevraagde programma voor 23 kindjes: speel- en slaapruimten voor 9 baby’s en 14 peuters en verder verdeel-, sanitaire-, kantoor- en opslagruimten. Op de 8e etage bevindt zich een dakterras dat als buitenspeelruimte is ingericht.
De opdrachtgever vroeg om flexibiliteit en reversibiliteit.
Daarnaast waren twee ontwerpuitgangspunten voor mij van belang.
Allereerst het transformeren van de 7e etage tot één nieuwe ruimte die een totaal andere sfeer zou moeten uitstralen dan die van de bestaande (standaard) kantoorruimten op de andere verdiepingen. Dit is met name van belang omdat het om een totaal ander en - voor het complex - nieuwe functie gaat, namelijk het opvangen van kindjes van 0 t/m 4 jaar.
Daarnaast het maken van een ruimte die qua vorm en materialisatie zodanig aansluit bij het losse meubilair waardoor de eenheid (en daarmee de rust) wordt behouden. In veel creches gaat het ruimtelijke ontwerp (als dat er al is) namelijk ten onder aan de kakofonie aan kleuren, meubilair en speelgoed.
Een speelse en tegelijkertijd krachtige ingreep dus.

Om bovenstaande punten te kunnen realiseren zijn de speel- en slaapruimten en de verdeelruimte opgevat als een nieuw ‘houten meubel’ dat in de bestaande ruimte is geplaatst.
In deze ruimte is gewerkt met afgeronde hoeken, natuurlijke materialen en bescheiden kleurgebruik. Door hout te gebruiken kan op eenvoudige wijze aansluiting worden gevonden bij het te plaatsen losse meubilair, dat ook grotendeels uit hout bestaat.
De sfeer in de speelruimten is er een van rust en geborgenheid waarbij door het aanbrengen van lamel- achtige patronen in zowel vloer, wand als plafond voldoende prikkels aanwezig zijn voor de kindjes.
Tussen de nieuwe schil van het meubel en de bestaande constructie ontstaat een zogenaamd ‘poché’(=tussenruimte), waarin de technische voorzieningen, de kastruimten en alle overige ruimten zich bevinden. Deze zijn in verschillende kleuren uitgevoerd. Door openingen te maken in de schil van het meubel ontstaat de interactie tussen speelruimten en de wereld daar buiten, zowel in ruimtelijke- als in functionele- en klimaattechnische zin.
Het idee van een los meubel in de ruimte in combinatie met de gekozen (standaard)materialen maakt het geheel (in de toekomst) reversibel.

(Dit project is door mij ontworpen als architect bij de Rijksgebouwendienst).]]>
2007

Verbouwing en uitbreiding districtskantoor Rijkswaterstaat Wolfheze
Ca. 1200 m2 bvo
Winfried van Zeeland met: Michel Roels
Fotografie: Corne Bastiaanse

Het huidige dienstkringkantoor van Rijkswaterstaat Wolfheze is in de afgelopen jaren meerdere malen verbouwd waarbij telkens bouwvolumes zijn toegevoegd.
De architectonische- en ruimtelijke kwaliteit van het pand ligt met name in:
- de degelijke en solide uitstraling in het exterieur;
- de organisatie van verschillende en gelijkwaardige bouwdelen rondom een centraal gelegen patio-achtige ruimte.

Doel van het ontwerp voor de verbouw en uitbreiding van het nieuwe districtkantoor is om de bovenstaande punten te versterken.
Dit is bereikt door:
1. Het solide karakter van de gevel te versterken terwijl het interieur transparanter en opener oogt. De hoofdstructuur van het gebouw - de dragende metselwerk schijven en een bouwstramien van 1,20x1,20m - wordt benut om zowel de organisatorische- als de ruimtelijke eenheden van het gebouw te benadrukken;
2. Het opnemen van een corridor in de uitbreiding van het gebouw waardoor een rondgang ontstaat die alle bouwdelen (en daarmee de verschillende onderdelen van de organisatie) functioneel beter aan elkaar verbindt.
Om in het exterieur een onderscheidt te maken tussen bestaand en nieuw zijn alle toevoegingen uitgevoerd in dezelfde, donkere, kleur. Waar transparant, zo glad mogelijk gedetailleerd; waar gesloten, zo robuust mogelijk gedetailleerd.
De transparante toevoegingen zijn op te vatten als een ‘binnenband’ die door een gat in de buitenband naar buiten worden gedrukt. Inside-out. Eenheid en transparantie.
De kleur zwart in het exterieur is gebruikt om:
- het contrast tussen buiten en binnen (licht en transparant) te versterken;
- het gebouw een neutrale uitstraling te geven ten opzichte van de bosrijke omgeving;
- ter plaatse van de transparante toevoegingen maximale reflectie te bieden van de omgeving in de uitbreiding.

(Dit project is door mij ontworpen als architect bij de Rijksgebouwendienst).
]]>
2000

Gemeente Neerijnen
75 grondgebonden woningen
Winfried van Zeeland met: Ninke Happel en Machiel Spaan (M3H)

Het ruimtelijk informele karakter van Opijnen is in het plangebied doorgezet, waardoor deze aansluit bij de diversiteit van de omgeving.

De menging van verschillende woningen qua type (stroken, 2-kappers en vrijstaand), differentiatie en architectonische uitwerking (verandawoning, dijkwoning, positie op de kavel) versterkt dit karakter. <
]]>
1998

Bouwen aan de Dijk
Gemeente Druten / prijsvraag (2e prijs)
Winfried van Zeeland met: Roel van de Pas, Roy Sieljes en Michiel de Nijs

Maken van een ruimtelijk ontwerp waardoor de in 1996 verhoogde dijk, het rivierenlandschap en de bestaande binnendijks gelegen dorpskernen weer op elkaar worden betrokken.
Verplaatsing van de in het plangebied aanwezige industrieterreinen naar een nieuw aan te leggen ‘strip’ langs de nieuwe verbindingsweg tussen de N322 en de N323. Zo ontstaat een economische zone van handel en industrie. De vrijgekomen gebieden kunnen of gebruikt worden voor de uitbreiding van de dorpen of onbebouwd blijven.
Gebruik de dijk en uiterwaarden als een tweede economische zone; die van recreatie en toerisme.
Afzien van verdere bebouwing in de gebieden tussen de afzonderlijke dorpen door middel van landelijke open zones, die de relatie tussen rivier, dijk en achterland op een overduidelijke manier bevestigen, en tevens de identiteit van de afzonderlijke dorpen versterkt.
Aan de prijsvraaglocatie in Druten zijn nieuwe dijken toegevoegd die dwars op de bestaande en verhoogde dijk liggen. De nieuwe dijken bestaan uit woningen. Het parkeren is inpandig opgenomen. De dijken zijn beloopbaar en leggen een nieuwe relatie tussen het dorp Druten, de verhoogde dijk en het uiterwaardenlandschap erachter.<
]]>
2000
Opdrachtgever: Wilma Vastgoed bv
Winfried van Zeeland met: Ninke Happel

Start van deze opdracht is een studie van alle dorpen binnen de gemeente Neerijnen.
Gekeken is naar de relatie tussen dorp en rivier, tussen openbare en priveruimte en naar architectonische- en landschappelijke elementen. Aan de hand van de uitkomsten hiervan zijn de uitgangspunten bepaald voor de locatie in Ophemert.
Een openbaar gebied aan de rand van het dorp Ophemert waar samenspel ontstaat tussen openbare- en priveruimte. Een 'kamer' aan de dijk met woningen in een lage dichtheid en een openbaar gebouw.]]>
2006-heden

Gemeente Nijmegen
24 woningen & 33 startersappartementen
Opdrachtgever: AM
Aannemer: Van Grunsven Groep
Winfried van Zeeland i.s.m. abt delft

Het plan bestaat uit drie oost-west georiënteerde stroken met ieder 8 eengezinswoningen in drie bouwlagen (met setback aan de tuinzijde) en 33 gestapelde starterappartementen in 5 tot 7 bouwlagen.
De locatie is een open strook (met daarop een reeds gesloopte sporthal), ingeklemd door een zg. stempelverkaveling uit de jaren ’60 enerzijds en een strokenverkaveling uit de jaren ’90 anderzijds.
Kwaliteit is de aanwezigheid van bestaande bomen die de locatie omzomen, waaronder een beukenlaan langs de Mollenhutseweg. De verkaveling van de woningen volgt de strokenverkaveling van het aangrenzende woningbouwplan.
Het appartementengebouw steekt qua hoogte boven de bomen uit en vormt een markering en tevens beëindiging van de groene, zg. Bijzondere Doeleindenzone die door de wijk Grootstal loopt.

Gekozen is voor eenvoudige en strakke stedenbouwkundige hoofdvormen met een ‘twist’ als het gaat om de stedenbouwkundige- en bouwkundige detaillering.
Ramen in de woningen zijn diepliggend dan wel naar voren springend. Ramen ter plaatse van de naar voren springende kopwoningen zijn in de hoeken geschoven.
De eenvoud van de starterappartementen komt tot uitdrukking in de strakke vormgeving van de bezonde gevels door middel van aluminiumframes. Enerzijds om het individuele appartement te benadrukken; anderzijds in verband met brandoverslag. De te openen schuifpuien zijn over de volle hoogte en breedte van glas.

Uitbreidingsopties bij de woningen zijn in het ontwerp en de bouwaanvraag meegenomen om het uiteindelijke beeld te kunnen blijven beheersen met inbegrip van de vrijheid voor de bewoners om uit de opties te kunnen kiezen. Erfscheidingen tussen privé en openbare ruimte zijn ontworpen als hoge dan wel lage beukenhagen, overeenkomstig het huidige karakter van het terrein, een voormalig sportterrein omzoomd door hagen.

Uitgangspunt voor de appartementen is het halfverdiepte parkeren met daarboven - op kolommen - een bouwvolume. Hierdoor wordt het parkeren op eenvoudige wijze aan het zicht onttrokken en ontstaat tevens een doorzicht onder het volume door.
De wens van de gemeente om een accent te maken op de hoek Marie Curiestraat/Mollenhutseweg is in het plan op verschillende wijzen uitgewerkt:
Door het maken van twee bouwvolumes. De ene is georiënteerd op de Mollenhutseweg, de ander loodrecht daarop;
Door middel van een verschil in bouwhoogte. Het volume aan de Mollenhutseweg bestaat uit 7 bouwlagen. Het andere, opgetilde volume parallel met de Marie Curiestraat bestaat uit 5 bouwlagen en heeft op de bovenste etage een setback. Hierdoor ontstaat een visueel verschil in bouwhoogte van twee bouwlagen;
Het volume aan de Mollenhutseweg staat op het maaiveld; het andere volume staat op kolommen waardoor het maaiveld vrij blijft.

Om eenheid in het totale plan te behouden is gekozen voor vergelijkbare materialisering en kleurgebruik: lichtgele baksteen (waal- en waaldikformaat), diepliggende antraciete voegen, diepliggende puien en ramen antraciet qua kleur, naar voren springende ramen wit.
De gevel van het trappenhuis is grotendeels van glas.

Het stedenbouwkundig plan is gebaseerd op dat van Matthijs de Boer van 4 januari 2005.


]]>
‘What Will Be Has Always Been; The Words of Louis I. Kahn’.
Richard Saul Wurman
Rizzoli, New York [1986]
ISBN 0-8478-0607-5

Het boek heeft op mij al sinds mijn studietijd een verpletterende indruk gemaakt.
Het staat allereerst bol van de, talloze, anekdotes rond Kahn uitgesproken door familie en vrienden van hem. Verder prachtige foto’s, waaronder foto’s van Kahn hoe hij bij het begin van iedere lezing met twee handen tegelijk een geometrisch figuur op een krijtbord tekent (‘a real beginning’).
Het boek bestaat grotendeels uit teksten uitgesproken door Louis Kahn tijdens lezingen voor studenten en forums, interviews en essays.
Wat mij met name aanspreekt in dit boek is de poëtische en soms sprookjesachtige manier van vertellen over architectuur. Soms nauwelijks te volgen maar altijd zeer persoonlijk. Architectuur en de persoon zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zijn vertelstijl komt wat mij betreft voort uit het feit dat hij zijn ideeën pas na zijn vijftigste kon verwezenlijken. Of anders gezegd: dat zijn ideeën en overtuigingen pas toen aansluiting vonden bij de geest van die tijd (en die van een aantal opdrachtgevers). Hij heeft dus ruimschoots de tijd gehad om zijn gedachten te ordenen.
Daarnaast de wijze waarop hij vertelt over hoe hij met het ontwerpen van een gebouw begint, door zichzelf af te vragen wat het gebouw wil zijn. Op een bijna animistische manier vraagt hij zich af hoe een gebouw, een materiaal of een bouwdeel (als bijv. de kolom) zou willen zijn. Hij gaat daarbij terug tot de oorsprong van de dingen, wat uiteindelijk archetypische ontwerpen oplevert die tegelijk monumentaal en ogenschijnlijk eenvoudig zijn maar bij nadere bestudering ook nog technisch vernuftig in elkaar zitten.
]]>
‘Gordon Bunshaft of Skidmore, Owings & Merrill’.
Carol Herselle Krinsky
IMT, Boston [1988]
ISBN 0-262-11130-6

De projecten van Bunshaft combineren zakelijkheid aan monumentaliteit, wat met name in zijn latere werk (vanaf zijn ontwerp voor the Beinecke Rare Book Library in Yale [1960-63]) tot uitdrukking komt.
De eenvoud in vorm, de bijna contextloze wijze waarop zijn gebouwen in de omgeving staan en daardoor hun eigen wereld scheppen, en het op expressieve en brutale manier benutten van de constructie zijn dingen die mij inspireren. Ontwerpen die laten zien dat het vooruitkijken als het gaat om techniek en het terugkijken als het gaat om de architectuur op een prachtige manier samen kunnen gaan.
]]>
‘James Stirling; Bauten und projekte 1950-1974’.
James Stirling
Verlag Gerd Hatje, Stuttgart [1996]
ISBN 3-7757-0085-4

Het boek, samengesteld door Stirling zelf (vergelijk het met het - terecht - weinig bescheiden oeuvre complete van Le Corbusier), zijn bureaupartners James Gowan en Michael Wilford en Leon Krier, die op zijn bureau werkte, laat zijn eerste werken zien.
Waar zijn latere werk sterk contextueel en tegelijkertijd tegendraadser wordt (ten dele om zijn modernistische collega-architecten op stang te jagen) zijn veel van de gebouwen in dit eerste deel brutaal. Brutaal in materiaalgebruik. Brutaal in de organisatie van het programma en brutaal in de manier waarop het gebouw zich toont naar de omgeving.
Contrast tussen vlies- en gesloten gevels is iets wat mij aanspreekt in deze werken, met name de drie gebouwen die hij maakte voor de universiteiten van Leicester (1959), Cambridge (1964) en Oxford (1966). Hierdoor krijgen deze gebouwen tegelijkertijd een monumentale en een ingenieuze uitstraling.
Brutaal maar nooit gevoelloos.
Het boek laat op zorgvuldige wijze en met veel liefde alle aspecten van zijn ontwerpen zien, van de meer technische tekeningen en details, foto’s tijdens de bouw tot en met de precies geconstrueerde axonometrieen, die op een zakelijke en effectieve manier de ruimtelijke opbouw van (een deel van) het ontwerp laten zien.
]]>
Het Sonsbeek paviljoen door Aldo van Eyck (1964 / 2006).
Het paviljoen is transparant en monumentaal tegelijk, maar niet in afmeting.
Dit ontwerp genereert een beeld dat je voor altijd bij blijft . . . . voor mij althans.
]]>
'Always look at the nearest bigger thing' (Eero Saarinen; 1959)]]>